Απόψε Θέλω Να Μ’αγαπήσεις Όσο Ποτέ

Είναι τόσο όμορφη αυτή η νύχτα. Περιμένω ξαπλωμένη στο κρεβάτι να ανοίξεις την πόρτα και όπως πάντα μετά από ένα γλυκό φιλί να με πάρεις την πιο στοργική αγκαλιά που δέχομαι εδώ δύο χρόνια.

Τα μάτια σου κοιτάνε αντικριστα τα δικά μου και μια φωνή ξεχειλίζει από μέσα μας φωνάζοντας : « απόψε θέλω να με αγαπήσεις όσο πότε ».

Τώρα θυμήθηκα την γνωριμία μας , μια πολύ υπεροχή καλοκαιρινή μέρα που σε λάτρεψα και με αγάπησες,σε κοίταξα και με χάιδεψες , σε ήθελα και με ζητούσες, σε βρήκα και ησύχασες εμένα και τη ζωή μου, έδιωξες τη λύπη μου και έφερες την χαρά,η χαρά μας έκανε να μην θέλουμε να χαθούμε ποτέ. Η ανάγκη του ενός για τον άλλον έγινε συνήθεια και η συνήθεια ήταν τόσο ασυνήθιστη σχεδόν πρωτόγνωρη.

Και ήθελα τόσο να γυρίσω να σε δώ,ήθελα να τελειώσουν όλα μόνο και μόνο για να σε νιώσω πάνω μου , σαν κάτι δικό μου , μόνο δικό μου και να με χαΐδέψεις έτσι όπως την πρώτη μας νύχτα, πρώτη νύχτα στην νέα μας ζωή, μια ζωή γεμάτη χαρα εκπλήξεις, αγάπη και χαμόγελα γεμάτα νόημα.

Ένα χαμόγελο θυμάμαι ήταν το πρώτο που είδα στο πρόσωπο σου.Και από τότε αυτός είναι ο παράδεισος μου ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά και ένα φιλί σου μου δίνουν δύναμη να υπάρχω ακόμα και να αγαπάω.

Τώρα έτσι όπως αγκαλιά ήμαστε ξαπλωμένοι σκέφτομαι το πόσο τυχερή είμαι που υπάρχεις στη ζωή μου αστεράκι μου , είσαι τα πάντα μου , είσαι εγώ και είμαι εσύ . Ο ένας χωρίς τον αλλον είναι μισός, δεν υπάρχει τίποτα πιο αληθινό από τα δικά μας συναισθήματα και την δική μας αγάπη.

Πολλοί λένε πως την έχουν βρεί και πως δεν υπάρχει μεγαλύτερος έρωτας από τον δικό τους , σίγουρα όμως εμείς έχουμε ξεπεράσει κάθε μέτρο. Γιατί δεν μπορώ να με φανταστώ μακριά σου , τρεμω μόνο στην ιδέα , εσύ χωρίς την δικιά μου αγκαλιά νιώθεις πάντα ένα ρίγος να σε διαπερνά.

Αυτό είναι αγάπη , να ζεις για τον άλλον , να μη δέχεσαι τη ζωή σου μακριά του , σε κάθε του βήμα να τον ενθαρρύνεις και να τον βοηθάς , σε κάθε του λέξη να έχεις εμπιστοσύνη , σε ότι παράξενο εσύ να είσαι δίπλα του , να τον ακούς και ότι συζητήσει να το έχει. Αυτό θα πει έρωτας , είναι ένα συναίσθημα μοναδικό , και το πιο όμορφο απ’ όλα τα αλλά. Που σε ανανεώνει πάντοτε όλο και πιο πολύ.

Χαραγμένα για πάντα στο νου τα βράδια μας , έξω στα φώτα της υπέροχης πλατείας της πόλης μας. Μέσα στην απόλυτη σιωπή δεν χρειαζόταν να μιλήσουμε , μιλούσαν τα μάτια μας και έμοιαζαν τα λόγια τους με παραμύθια , αφού ήταν πλασμένα από τη ψυχή μας. Πάντα αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον όχι με την καρδιά , διότι η καρδιά μπορεί να πάψει να χτυπάει , ούτε με το μυαλό , το μυαλό μπορεί να ξεχάσει , αλλά με τη ψυχή μας , εκείνη δεν μπορούσε να την πειράξει κανείς , για πάντα θα έκανε αυτό που λέει η καρδιά της και θα υπέκυπτε στα λεγόμενα του νου.

Και να ξέρεις πως ότι και να γίνει , όπου και να είσαι ακόμα και στην άλλη άκρη της γης , η καρδιά μου όπου και αν πας πάντα θα σ’ακολουθεί και θα σ’αγαπάω κάθε μέρα πιο πολύ από την προηγούμενη και περισσότερο από την επόμενη. Γιατί μάτια μου χωρίς εσένα ο κόσμος μάταιος φαντάζει στο μυαλό μου, όλα μακριά σου κενά και άδεια , τίποτα δε μοιάζει όπως πρώτα.

Κλείνω με μια ευχή : Αυτός ο κόσμος αστεράκι μου να φτάνει όλο και πιο ψηλά για εμάς , να με λατρεύεις και να σε αγαπάω πάντα όπως τότε , την πρώτη μας γνωριμία.

1012229_147832025421492_1475762490_n

Κλεοπάτρα Καρδολάμα

Advertisements

Δίδυμα Φεγγάρια

Άρχισες να λές « Σ’αγ … » και με το χέρι μου σφράγισα τα χείλι σου , « μη το πεις σιγοψιθύρισα » με κοίταξες στα μάτια γεμάτη απορία , έπιασα με το χέρι μου το αριστερό σου χέρι και το ακούμπησα στην καρδία σου « Ακούς πως χτυπάει ; ακούς τους  τρελούς ανεμελους χτύπους της την ώρα που σε κοιτάζω ; αυτό δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις , αυτό δεν μπορεί να το συγκρίνει κανένας με τίποτα , η καρδούλα σου που ακούω και εύχομαι να χτυπάει έτσι πάντα , τα μάτια σου που όταν κλείνεις τρομαζω , ο φόβος μου μη ξεθωριασει το χρώμα μου μέσα σου και η μεγαλη σου ψυχή , που μπροστά της μοιαζω με μικρό μικρό ανθρωπάκι ».

Στον λαιμό σου κρέμεται το μενταγιόν που σου χάρισα , με κρατάς πάντα μαζί σου , πάνω σου , μέσα σου. Σαν μικρό φυλαχτό που δεν θα βγάλεις στιγμή και θα μ’έχεις πάντα διπλα σου.

Παίζει ο δίσκος που σ’αρέσει και το στερνό μου μπουκάλι σε κερνά το αγαπημένο σου ποτό , η σκακερα είδη έτοιμη να ξανακανεις αμέτρητα ματ στην ευτυχία , τα μαλλιά σου βρεγμένα από τη βροχή που σε άγγιζε μέχρι να φτάσεις , οι σταγόνες κυλούν και μουσκευουν τον λαιμό σου. Φαντάζεις πιο όμορφη από ποτέ. Με κοιτάς , σε κοιτώ , δεν λέμε λέξη , τα λέει όλα η σιωπή μας , κουβέντες μεγάλες και αληθινές.

Πλησίαζα και άρχισες να έρχεσαι πιο κοντά , τι ήθελα ; τι ήθελες ; ποιος ξέρει ; . Τα μάτια σου σαν αστεροσκονη έλαμπαν στο σχεδόν σκοτεινό δωμάτιο παρέα με το φως των κεριών , το οποίο χανόταν μπροστά στη δική σου λάμψη.

Δεθηκα γύρω από την μέση σου σαν ζώνη , έκλεισες τα μάτια
σου , και αφέθηκες.

Βγήκαμε έξω , η βροχή έρρεε ασταμάτητα και έβρεχε τα είδη βρεγμένα μας μαλλιά.
Λίγο πιο πέρα , καθήσαμε στις ξεχασμένες ξαπλώστρες μιάς παραλίας , μα φυσικά δεν είχε αστέρια , τα είχαν κρύψει η σταγόνες νερού που κυλούσαν βιαστηκά στο έδαφος. Δεν με πείραξε πολύ για μένα εσύ ήσουν ο ουρανός μου τα μαλλιά σου τ’αστέρια μου και τα μάτια σου τα δίδυμα φεγγάρια μου.

Τα πράσινα μάτια σου αντίκριζαν τα καστανά δικά μου , και ένιωθα τόσο τυχερός , μοναδικός …

Και δεν συνέχισες τη φράση σου , προτίμησες να μείνεις σιωπηλή , με κοίταξες με χάιδεψες με το βλέμμα σου και αποκοιμήθηκες στην αγκαλιά μου.image