Να Με Κρατάς

Δεν ήρθες ακόμη , κι όμως σε λίγο το νιώθω θα είσαι εδώ , πως θα στο πω ; πως να σου πω πως φοβάμαι πια … Πως φοβάμαι μη σε χάσω , πως δεν έχω άλλη υπομονή , τα πάντα γύρω μου φαίνονται τρομακτικά κάθε βήμα κρύβει και έναν δικό του πόνο , κι ο κάθε πόνος ένα ακόμη μεγαλήτερο βήμα.

Θέλω να είσαι εδώ , μαζί μου , να με κρατάς , να μου γελάς , να είσαι για πάντα η αγάπη μου , να είσαι η αιτία στο κάθε μου χαμόγελο , ο λόγος της απροσεξείας μου και το πιο λαμπερό αστεράκι μου μέσα σε όλα τα άλλα που κάνουν παρέα στο φεγγάρι.
Έτσι όπως είχαμε υποσχεθεί εκείνη τη νύχτα , για πάντα δικιά σου και για πάντα δικός μου. Τα εννοούσαμε , όσο παράξενο , όσο ανίκανο και αν ακούγεται , θα τα καταφέρουμε , γιατί μας δένει κάτι άλλο , μία σχέση μοναδικη.

Κάθε σου χαμόγελο μου δίνει ζωή και δύναμη , το γέλιο μου , ένας κόσμος μόνο για μένα και για εσένα , δικός μας , ξεχωριστός μας. Είναι όμως και αυτές οι νύχτες , που μου λείπεις όσο τίποτα άλλο , που το μόνο που χρειάζομαι είναι μία λέξη σου και το μόνο που με κάνει να νιώθω ασφάλεια είναι η αγκαλιά σου.

Περνούν οι μέρες , οι εποχές αλλάζουν, ξημερώνει , βραδιάζει τίποτα δεν άλλαζει όλα μένουν όπως τα άφησες και περιμένουν εσένα για να ξανάλλάξουν , να ομορφίνουν , να πάρουν εκείνα τα μοναδικά χρώματα που αποκτάνε μόνο όταν είσαι εσύ εδώ.

Και περνάνε σαν παλιά ταινία από το νου όλες οι αναμνήσεις μας , βραδιές που ζήσαμε και που ονειρευτήκαμε , πράγματα που μας μαγέψανε και πράγματα που θα αλλάζαμε μαζί και θα τους δίναμε άλλη μορφή και χρώμα.

Μπερδεύονταν τα δικά σου όνειρα στα δικά μου και τα δικά μου στα δικά σου , τα όνειρα που μας έστελναν οι αγγέλοι που ζήλευαν την δική μας αγάπη. Δημιουργούσαμε μία δικιά μας ζωή , χωρίς μαβιά στενάχωρα νερά , αλλά με καταγάλανα και μία υπέροχη κρυστάλινη αντηλιά επάνω τους.

Χαραγμένα για πάντα στο νου τα βράδια μας , έξω στα φώτα της υπέροχης πλατείας της πόλης μας. Μέσα στην απόλυτη σιωπή δεν χρειαζόταν να μιλήσουμε , μιλούσαν τα μάτια μας και έμοιαζαν τα λόγια τους με παραμύθια , αφού ήταν πλασμένα από τη ψυχή μας. Πάντα αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον όχι με την καρδιά , διότι η καρδιά μπορεί να πάψει να χτυπάει , ούτε με το μυαλό , το μυαλό μπορεί να ξεχάσει , αλλά με τη ψυχή μας , εκείνη δεν μπορούσε να την πειράξει κανείς , για πάντα θα έκανε αυτό που λέει η καρδιά της και θα υπέκυπτε στα λεγόμενα του νου.

Τώρα όμως που τα συναισθήματα είναι όμοια όπως και πρώτα έναν τρόμο νιώθω να με κυριεύει , μου λες να μη φοβάμαι και πως πάντα θα είσαι κοντά μου και πάντα όταν τρομάζω να θυμάμαι πως δεν είμαι μόνη μου αλλά πως είμαστε δύο …

Έχεις δίκιο λοιπόν , δεν φοβάμαι όταν έχω εσένα , γιατί σ’αγαπάω πιο πολύ από κάθε τι , θα είσαι πάντα εδώ να με προσέχεις και εγώ εδώ για εσένα να σε κρατάω… Και κλείνω με μία ευχή : Αυτός ο κόσμος να φτάνει όλο και πιο ψηλά για εμάς.

Image

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s