Έμεινα Εδώ

Και τώρα που όλα πια τελείωσαν , απφάσησα να συνεχίσω να σε λατρεύω με τον ίδιο τρόπο που σε λάτρευα από την πρώτη φορά , από την πρώτη σου ματιά , από τότε που τα σκούρα καφετιά μάτια σου κοίταξαν τα δικά μου , σήμερα λοιπόν θα κάνω μια στάση για ένα γυρισμό σε ένα ονειρεμένο ταξίδι.

Βράδυ αρχές του Φλεβάρη μου είπες πως σου ανήκω , πως με αγαπάς , πω ήθελες να είσαι μαζί μου και μόνο μαζί μου , εκείνο το βράδυ λοιπόν και εγώ σου υποσχέθηκα πως δεν θα είσαι ποτέ μόνος σου , πως πάντα θα υπάρχει ένα χέρι να κρατηθείς , ένας ώμος για να ακουμπήσεις και μια αγκαλιά για να χωθείς όταν φοβάσαι , όταν κρυώνεις και όταν θέλεις κάποιον δίπλα σου , να σε πονάει και να σε λατρεύει μέ όλη του την καρδιά. Έτσι και εγώ άφησα κάθε μου όνειρο στην άκρη και κράτησα το όμορφότερο και το μεγαλήτερο , εσένα , την ζωή μου , το γέλιο μου , το γλυκό μου δάκρυ , την ψυχή μου , τον εαυτό μου.

Ήταν 29 Μαρτίου όταν μου είπες πως ήθελες να κάνεις ταξίδια , ταξίδια πολύ μακρινά , σε διάφορα μέροι του κόσμου , φοβήθηκα πως θα σε έχανα πς όλα είχαν τελειώσει εκείνη την μέρα , τότε με μια σχεδόν άφωνη χροιά σε παρακάλεσα να μην φύγεις ποτέ , να μείνεις εδώ , να με παιδεύεις , να μ’ ακουμπάς και να μ’αγαπάς , η απάντηση σου ήρθε λες και δεν χρειάστηκε καν να το σκεφτείς και μου είπες πως δεν υπήρχε περίπτωση να με αφήσεις και πως θα έμενες δίπλα μου σε πάντα , πως πάντα θα είσαι η μέρα μου , το φως μου , το νόημα της ζωής μου για να συνεχίζω να πάταω στα πόδια μου ακόμη και στην πιο μεγάλη δυσκολία θα είσαι εδώ. Τι όρκοι όμως ε ? όρκοι δύο ημερών , ακούγεται αστίο αλλά έτσι είναι. Όλα φάνταζαν τόσο αληθεινά που ίσως και να ήταν , ίσως ήταν η τόση αγάπη μας που να μην μπόρεσαι πια να σταθεί αντάξια μας ή απλά όλα να ήταν ένα παιχνίδι και μία καινούργια δοκιμασία.

Τώρα πλέον υπάρχουμε ως μία γλυκιά ανάμνηση , έχω ακόμα στα αυτιά μου τον ήχο σου από τα βράδια που σιγοτραγουδούσες αγαπημένα μας κομμάτια και χανόμουν στην μαγία των λέξεων και των στίχων. Όλα αυτά είχαν το άρωμα της καλοκαιρινής κατάλευκης ορχιδέας , πάντα γερά ρυζομένα μέσα μας με την ελπίδα πως κάποια μέρα τα όνειρα που είχαμε κάνει μαζί θα γίνονταν πραγματικότητα , πως θα ζούσαμε κάθε μας στιγμή και θα ήταν πάντα ο ένας στο πλάι του άλλου. Δεν υπήρχε το << εγώ >> παρά μόνο το << εμείς >> , ήμουν εσύ και ήσουν εγώ , δύο ψυχές μπερδεμαίνες σε ένα σώμα από το οποίο δεν ήθελαν να βγούν.

Παιχνίδια , χαρές , πειράγματα … όλα χαραγμένα όχι στο μυαλό , το μυαλό μπορεί να ξεχάσει αλλά στη ψυχή μου , η ψυχή βγαίνει πάντα νικήτρια σε κάθε μάχη και ποτέ δεν μπορεί να την κάνει κανένας να ξεχάσει και να σταματήση να αγαπάει ή να λατρεύει.

Γεία σου μάτια μου , τίποτα δεν έπαψε να ζει , να υπάρχει και να φουντώνει … Πάντα θα υπάρχει κάποιος που σ’αγάπησε και που θα σε αγαπάει , όταν η καρδιά σου θα είναι ραγισμένη να θυμάσε πως πάντα κάποιος θα μπορέσει να ξαναενώσει τα κομμάτια της , όταν πια τα δάκρυα δεν αντέξουν και βρέξουν το προσωπό σου κάποιος με ένα μαγικό τρόπο θα έρθει και θα τα στεγνώσει , πάντα κάποιος θα μοιράζεται την χαρά σου όταν εσύ δεν θα τον βλέπεις , θα δείνει λύση σε κάθε αίνιγμα που θα σε βασανίζει , και θα σε συντροφεύει σε κάθε σου βήμα. Και έτσι θα ήθελα να τελειώσω , μην ξεχάσεις πως πάντα κάποιος μένει εδώ.

Image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s