Δεν ήταν όνειρο

Καθησμένη κάτω από τα ροζ και λευκά φύλλα της νέας ανθησμένης αμυγδαλιάς σε μία γωνιά του Ολύμπου , κοιτώ τον ήλιο ο οποίος φωτίζει άλικος το υπόλοιπο τοπίο , ο συνδιασμός αυτός σε κάνει να νιώθεις πως επικοινωνείς με τους Θεούς οι οποίοι σε παραπλανούν με την ομορφιά αυτή , και προσπαθούν να σε ζαλίσουν ωστέ να σε παρασύρουν σε μία ψεύτικη Ιθάκη δίχως να κάνεις το περιπετειώδης ταξίδι του γνωστού μύθου , και θα έλεγα πως καταφέρνουν τον αρχικό τους σκοπό.

Με τα μάτια κλειστά λοιπόν και τις αισθήσεις μου όλες παραδομένες στη φύση , την αφή στο καταπράσινο γρασίδι , την ακοή στο τραγούδι του αέρα που πάει και έρχεται σαν τον περίπατο των κυμμάτων στην θάλασσα , την μυρωδιά της αμυγδαλιάς και την γλυκιά γεύση του μελιού ανακατεμένο με άρωμα από λευκή άγρια ορχιδέα και κατάλευκο γιασεμί , αρχίζω να αφήνομαι στα χέρια των πνευμάτων , των Θεών και ελευθερώνω τις σκέψεις μου , για να μπερδευτούν στα κύμματα της θάλασσας σαν παρεσυρμένο καραβάκι.

Κάποιος νιώθω να με κρατά αγκαλιά και φέρνω την εικόνα του στο νου μου , μοιάζει με όπτασία , έχει επιβλητικό παράστημα, ξανθά μαλλιά , αδρό πρόσωπο , ίσια μύτη και διεισδυτικά καστανά μάτια τα οποία έπαιρναν ένα παράξενο χρώμα , σαν το κονιάκ όταν πέφτει πάνω του το φώς , λόγο του ήλιου.

Μα ποιός ήταν ; Πήρε και έσφιξε το χέρι μου με το δικό του , και με το άλλο του χέρι με αγκάλιασε από τους ώμους , δεν ξέρω πως τα πόδια μου βάδιζαν δίπλα του , ήταν σαν να μην τα ελέγχω , με οδήγησε σε μία πόρτα την άνοιξε και μπήκαμε μέσα , μπροστά μου αντίκριζα έναν άλλο παράδεισο , πράσινα βουνά περικύκλωναν την καταγάλανη λιμνοθάλασσα και κύκνοι σιγοτραγουδούσαν μελωδικά τραγούδια. Ακόμα με κρατούσε , και σαν να διάβασε την σκέψη μου με πήρε στα χέρια του με σήκωσε στην αγκαλιά του και με μία τρυφερή κίνηση με ακούμπισε σιγά σιγά στο έδαφος και πέρασε το χέρι του γύρω από τον λαιμό μου , ξάπλωσε δίπλα μου και ακούμπησε το μάγουλο του στα μαλλιά μου. Και τα μάτια του καρφώθηκαν στα δικά μου. Ήταν σαν αστραπή που έσβηνε μέσα στο δικό μου βλέμμα.

Κάτι ακούμπησε τον καρπό μου , ένα ρολόι , το οποίο πάνω του είχε μόνο δείκτες και άκουγα μόνο τους χτύπους του , ήταν σαν ακούω όμως την καρδιά του , σαν να μου λέει πως κάθε χτύπος αυτού του ρολογιού οφείλεται στο ότι είμαι δίπλα του. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω το ποιός είναι , ήταν ο άνθρωπός μου , που προσπαθούσε να μου πει τα συναισθήματα του με κάθε τρόπο για να με πείσει πως μ’αγαπάει πιο πολύ απ’ τον καθένα.

Μια δυνατή φωνή ενός παιδιού με τρόμαξε , Ω ! τότε άνοιξαν τα μάτια μου , με είχε πάρει ο ύπνος για τα καλά φαίνεται , κάτω από την αμυγδαλιά του Ολύμπου , κι όμως τα ζούσα όλα σαν να ‘ταν τόσο αληθινά. Σήκωσα τα χέρια μου ψηλά για να τεντωθώ και κάτι βάραινε το αριστερό μου χέρι , κοίταξα και είδα το ρολόι , και δίπλα μου ένα ραβασάκι το οποίο έλεγε : “Δεν θα σταματήσει ποτέ να χτυπά , διότι αυτό θα γινόταν μόνο όταν έπαυε η αγάπη μου για εσένα”.

Δεν ήταν όνειρο.

944769_148103208727707_1739618563_n

Κρυμμένος Θησαυρός

Η μελωδία ενός γνώριμου τραγουδιού μου έφερε στον νου την όψη ενός αγαπημένου μου ανθρώπου.
Είχε καστανά μάτια τα οποία θυμάμαι όταν ντρεποταν ή αισθανόταν άβολα αλλά ακόμα και σε στιγμές ευτυχίας εστρεφαν αργά το βλέμμα τους προς τον άνθρωπο που αντίκριζαν , και είχε ομοίος καστανά μαλλιά.
Αν μπορούσε λοιπόν η μουσική να ήταν όλη του η ζωή και οι στίχοι της , ανάσα του τότε δίχως αμφιβολία θα έλεγα πως ζει το όνειρο του.
Ηταν όμως διαφορετικός από τους υπόλοιπους , δύσκολα τον καταλάβαινες , όχι! δεν ήταν μυστήριος , αλλά είχε μία δικιά του ιδεολογία. Την οποία πάντα λατρευα να εξερευνώ. Ήθελε πάντα να ζωγραφίζει το γέλιο στο πρόσωπο μας , δεν άφησε όμως ποτέ να δείξουν τα μάτια του την δική του θλίψη. Ήταν κάτι που αυτόματος αγαπούσα και ζήλευα με γλυκό τρόπο αλλά πάντα μου δημιουργούσε νέες απορίες , είναι όντως καλά ; γιατί τόση σιωπή ; Οι απορίες μου με τον καιρό λύνονταν , άρχισα να τον καταλαβαίνω από ένα μόνο βλέμμα του και να ξέρω το πως είναι , τελικά δεν έφταιγε εκείνος αλλά μάλλον κατι με κρατούσε πισω , για να μην αντιληφθώ. Έκρυβε μέσα του μία ολοφάνερη αγάπη για εκείνους που κοιτούσαν την ψυχή και όχι την καρδιά του.
Εκτός από την μουσική όμως λάτρευε αλλά δύο πράγματα , το πρώτο ήταν η γυμναστική , τον θυμάμαι το καλοκαίρι όταν ο ήλιος βασίλευε άλικος , εκείνος να αθλητε και για να ακριβολογω , να τρέχει.
Η άλλη του αγάπη , που πάντα τον ευαισθητοποιουσε , ήταν ο σκύλος του , με κοντό καταμαυρο γυαλιστερό τρίχωμα σαν ολοκαίνουργο
παιχνίδι και σκούρα μελανά μάτια. Κατά τη γνώμη μου ήταν ο μονος στον οποίο εκδήλωνε την αγάπη του δίχως να αφήσει μικρά κενά απορίας.
Και τώρα που το αναθεωρώ νομίζω πως όντως η μεγάλη του αγάπη δεν ήταν τα απλετα ηλεκτρονικα παιχνίδια ούτε οι ατελείωτες συλλογές του από Cd , αλλά ο σκύλος του , το πανέμορφο αυτό πλάσμα που μεγάλωσε τόσα χρόνια δίπλα του , που από μικρό μικρό παιδάκι έχωνε μεσα
στην αγκαλιά του και που πάντα έπαιζε πρωταρχικό ρόλο στη ζωή του αφού του είχε δώσει και έναν μοναδικό ρόλο , τον ρόλο του αδελφού , όσο παράξενο και αν ακούγεται , κάτι απίθανο για πολλούς ανθρώπους είναι ένας τρόπος ζωής για τους άλλους , μέχρι να καταλάβουν πως όλα γύρω μας έχουν την δική τους ξεχωριστή αξία.
Από ότι φαίνεται με συνεπηρε ο σκοπός του τραγουδιού ο οποίος δεν είναι άλλος από το να πιάνει τον νου αιχμάλωτο. Δεν πειράζει όμως ήταν μια ωραία αναδρομή για να καταλάβουν όλοι πως ο άνθρωπος κρύβει τα πιο μαγικα συναισθήματα μέσα του οπως έγινε και στην περίπτωση αυτή , ένα σεντούκι απλό και συνηθισμένο για πολλούς απ’ έξω αλλά ενας ανεπανάληπτος θησαυρός για λίγους από μέσα.
Κλείνω με μια ευχή στον άνθρωπο μου αυτό : Ο κόσμος να φτάνει όλο και πιό ψηλά για εκείνον.

998847_148106262060735_1424949631_n

Νιώθω Την Αφή Σου Όταν Είμαι Μακριά Σου

Τα μανίκα του ακουμπησμένου πάνω στην καρέκλα μπουφάν μου έγερναν στην μέση μου και η γούνα του ένιωθα να με ζεσταίνει σαν μια μικρή κουβέρτα γύρω μου.

Και ήρθε στο νου μου μια ανάμνηση που θεωρούσα ξεχασμένη εδώ και καιρό. Μα πάρ’ όλο τη μάσκα που έκρυβε την αλήθεια ήξερα πολύ καλά το τι γίνεται μέσα μου.

Το περασμένο καλοκαίρι πριν χαθεί η αγάπη , πριν παγώσει τ’αγέρι και πριν μαραθεί και το τελευταίο τριαντάφυλλο , η άκροθαλασσιά έδινε λίγο περισσότερο χρώμα στον δικό μας έρωτα. Όπως και τότε την αμήχανη εκείνη μέρα του Ιουνίου πριν μπει ο Ιούλης , αποφευγαμε κάθε δυνατό αντικριστό βλέμμα , κάθε λογής λέξεις και σκέψεις. Λάθος , αν όχι εσυ , έπρεπε να το κάνω εγώ , να πιάσω τα κρύα από τον ιδρώτα χέρια σου και να τα φωλιάσω στα δικα μου ζεστά από το άγχος.

Και να αρχίσω να σου θυμίζω πως Σ’αγαπάω πιο πολύ από καθετί , πως μου έχει λείψει η αγκαλιά σου , τα λόγια σου , οι σκέψεις σου , να σου θυμίσω πως ζούσες μέσα από τα μάτια μου , πως χωρούσα στην τσέπη σου σαν μικρό φυλαχτό , πως όταν χάιδευες τα μαλλιά μου ένιωθες πως μπορούσες να έχεις όλο τον κόσμο στα χέρια σου.

Κάθε νύχτα πλέον είναι το πιο μεγάλο βάσανο , φωτογραφίες , σημειώσεις , μπλοκάκια , τετράδια και βιβλία έχουν παντού γραμμένο το όνομα σου συνοδευόμενο με ένα Σ’αγαπάω , τόσες λέξεις , τόσες σελιδες , προτάσεις και παραγραφοι όμως παρ’ολα αυτά δεν μπορεί να εκφράσει ακριβώς το τι νιώθω. Το ότι χωρίς εσένα η ζωή μίση κυλάει δίχως κανένα νόημα , μηχανικα , κυλάει χωρίς να ρωτήσει κανέναν , χωρίς να καταλαβαίνει πόνους και θλιψεις , κάνει απλά τη δουλειά της και μέρα με την μέρα φέρνει όλο και μεγαλύτερο πόνο.
Πόσο μου λείπεις αγάπη μου ; πόσο θέλω να ξανανιωσω τα χέρια σου γύρω μου , να κοιτάζω τα μάτια σου μέχρι να αποκοιμηθώ ώστε να φύγει κάθε πόνος και τρόμος , να.νιώσω την ανάσα σου στο λαιμό μου όπως κάθε βράδυ μας .

Τώρα το μπουφάν έχει αγκαλιάσει σχεδόν όλο μου το σώμα και με τα αγαπημένα μου μποτακια πήρα τον δρόμο για την παραλία , όπως τότε που παραβγέναμε για το ποιός θα φτάσει πρώτος και τελικά οι αγώνες γίνονταν κυνηγητό γύρω από τα δέντρα και οι φωνές των ανθρώπων και των παιδιών έδιναν ρυθμό στα βήματα μας.

Απόψε μία σιωπή έχει πλημμυρίσει το τοπίο , δεν ακούγεται τίποτα παρά μόνο η αρεομένη μουσική του απέναντι μαγαζιού. Κάθησα στο διπλανό παγκάκι , τα ονόματα μας ζωγραφισμένα πάνω του ακόμα , υπομενουν στο χρόνο.

Ένιωσα τα μάτια μου υγρά και ξαφνικά άλλη μια σταγόνα στο λαιμό μου , δεν μπορεί , γύρισα το κεφάλι μου αργά και τρομαγμένα , εσύ πίσω μου τα μάτια σου βουρκομένα και κόκκινα , έπιασες τα χέρια μου , τα δικα σου έτρεμαν , με κοίταξες πολύ παρατηρητικα σαν να με βλέπεις για πρώτη φορά , δεν άντεξα άλλο έπεσα με μιας στην αγκαλιά σου , το άρωμα σου που ακόμα κι αν ξεθύμανε μου φέρνει πάντα την ίδια ζάλη , με κρατούσες τόσο σφιχτά και το κεφάλι σου ήταν όλο χωμένο στον βρεγμένο από τα ποτάμια δακρύων σου λαιμό μου , απόλυτη σιωπή για λίγο , περπατισαμε μέχρι το σπίτι , έγειρες απαλά στο μπράτσο του καναπέ μπροστά από το αναμμένο τζάκι , και με μία απερίσκεπτη γλυκά με τράβηξες από το χέρι και ξαναχωθηκα στην αγκαλιά σου , τα χείλη σου ακούμπησαν το μέτωπο μου και κατάλαβες πως έκαιγε , πήρες και έριξες πάνω μας την πιο ζεστή κουβέρτα , ο κρυμμένος πυρετός ήσουν εσύ μέσα στο αίμα μου που έκανες ορατή την ύπαρξη του.

Η σιωπή συνεχίστηκε για λίγο ακόμα μέχρι που μίλησες.

« Άγγελε μου , μην με αφήσεις ξανά να φύγω , κρατάμε σφιχτά , ζητά με , πάρε με και κρύψε με μέσα σου , σου χαρίζω την ζωή μου , άλλωστε δεν έχει νόημα χωρίς εσένα , παντού και πάντα είσαι μέσα μου , δίπλα μου , νιώθω την αφή σου όταν είμαι μακριά σου , ακούω τους χτύπους της καρδιά σου , και η φωνή σου κυριεύει τον νου μου. Δεν θέλω αλλο τίποτα στον κόσμο , μακάρι να μπορούσα να.μείνω για πάντα εδώ , με τον θησαυρό στην αγκαλιά μου» .

Σήκωσα τα μάτια μου στο πρόσωπο σου και σου είπα :

« Αγάπη μου , η ζωή μου δικιά σου και η καρδιά μου χάρισμα σου , όλα χωρίς εσένα κενά , μίσα και αδιάφορα , θελω μόνο να σε νιώθω πάνω μου , να ζω στην αγκαλιά σου , να μπερδευομαι στα όνειρα σου , να ερωτεύομαι κάθε μέρα την πιο ζεστή μάτια σου. Όλη μου η ζωή κρέμεται γύρω σου , όλη μου η ψυχή σου έχει δωθεί για πάντα , σε κάθε μου σκέψη κυριαρχείς εσύ , σε κάθε μου λέξη είσαι εκεί. Πες το τρέλα , πες το χαρά , πες το έρωτα.Είναι η μαγεία της καρδιάς σου αστερακι μου , που πάντα με βοηθά να ορθοποδησω , νασυνεχίσω και να μην παψω πότε να σε λατρεύω».

Γι’άλλη μια φορά η σιωπή έκανε την εμφάνιση της αφού τα δάκρυα στα βλεφαρά μας αισθανθηκαν βαριά και έκλεισαν τα μάτια μας.

Image

Νιώθω Την Αφή Σου Όταν Είμαι Μακριά Σου

Τα μανίκα του ακουμπησμένου πάνω στην καρέκλα μπουφάν μου έγερναν στην μέση μου και η γούνα του ένιωθα να με ζεσταίνει σαν μια μικρή κουβέρτα γύρω μου.Και ήρθε στο νου μου μια ανάμνηση που θεωρούσα ξεχασμένη εδώ και καιρό. Μα πάρ’ όλο τη μάσκα που έκρυβε την αλήθεια ήξερα πολύ καλά το τι γίνεται μέσα μου.
Το περασμένο καλοκαίρι πριν χαθεί η αγάπη , πριν παγώσει τ’αγέρι και πριν μαραθεί και το τελευταίο τριαντάφυλλο , η άκροθαλασσιά έδινε λίγο περισσότερο χρώμα στον δικό μας έρωτα. Όπως και τότε την αμήχανη εκείνη μέρα του Ιουνίου πριν μπει ο Ιούλης , αποφευγαμε κάθε δυνατό αντικριστό βλέμμα , κάθε λογής λέξεις και σκέψεις. Λάθος , αν όχι εσυ , έπρεπε να το κάνω εγώ , να πιάσω τα κρύα από τον ιδρώτα χέρια σου και να τα φωλιάσω στα δικα μου ζεστά από το άγχος.
Και να αρχίσω να σου θυμίζω πως Σ’αγαπάω πιο πολύ από καθετί , πως μου έχει λείψει η αγκαλιά σου , τα λόγια σου , οι σκέψεις σου , να σου θυμίσω πως ζούσες μέσα από τα μάτια μου , πως χωρούσα στην τσέπη σου σαν μικρό φυλαχτό , πως όταν χάιδευες τα μαλλιά μου ένιωθες πως μπορούσες να έχεις όλο τον κόσμο στα χέρια σου.
Κάθε νύχτα πλέον είναι το πιο μεγάλο βάσανο , φωτογραφίες , σημειώσεις , μπλοκάκια , τετράδια και βιβλία έχουν παντού γραμμένο το όνομα σου συνοδευόμενο με ένα Σ’αγαπάω , τόσες λέξεις , τόσες σελιδες , προτάσεις και παραγραφοι όμως παρ’ολα αυτά δεν μπορεί να εκφράσει ακριβώς το τι νιώθω. Το ότι χωρίς εσένα η ζωή μίση κυλάει δίχως κανένα νόημα , μηχανικα , κυλάει χωρίς να ρωτήσει κανέναν , χωρίς να καταλαβαίνει πόνους και θλιψεις , κάνει απλά τη δουλειά της και μέρα με την μέρα φέρνει όλο και μεγαλύτερο πόνο.
Πόσο μου λείπεις αγάπη μου ; πόσο θέλω να ξανανιωσω τα χέρια σου γύρω μου , να κοιτάζω τα μάτια σου μέχρι να αποκοιμηθώ ώστε να φύγει κάθε πόνος και τρόμος , να.νιώσω την ανάσα σου στο λαιμό μου όπως κάθε βράδυ μας .
Τώρα το μπουφάν έχει αγκαλιάσει σχεδόν όλο μου το σώμα και με τα αγαπημένα μου μποτακια πήρα τον δρόμο για την παραλία , όπως τότε που παραβγέναμε για το ποιός θα φτάσει πρώτος και τελικά οι αγώνες γίνονταν κυνηγητό γύρω από τα δέντρα και οι φωνές των ανθρώπων και των παιδιών έδιναν ρυθμό στα βήματα μας.
Απόψε μία σιωπή έχει πλημμυρίσει το τοπίο , δεν ακούγεται τίποτα παρά μόνο η αρεομένη μουσική του απέναντι μαγαζιού. Κάθησα στο διπλανό παγκάκι , τα ονόματα μας ζωγραφισμένα πάνω του ακόμα , υπομενουν στο χρόνο

.
Ένιωσα τα μάτια μου υγρά και ξαφνικά άλλη μια σταγόνα στο λαιμό μου , δεν μπορεί , γύρισα το κεφάλι μου αργά και τρομαγμένα , εσύ πίσω μου τα μάτια σου βουρκομένα και κόκκινα , έπιασες τα χέρια μου , τα δικα σου έτρεμαν , με κοίταξες πολύ παρατηρητικα σαν να με βλέπεις για πρώτη φορά , δεν άντεξα άλλο έπεσα με μιας στην αγκαλιά σου , το άρωμα σου που ακόμα κι αν ξεθύμανε μου φέρνει πάντα την ίδια ζάλη , με κρατούσες τόσο σφιχτά και το κεφάλι σου ήταν όλο χωμένο στον βρεγμένο από τα ποτάμια δακρύων σου λαιμό μου , απόλυτη σιωπή για λίγο , περπατισαμε μέχρι το σπίτι , έγειρες απαλά στο μπράτσο του καναπέ μπροστά από το αναμμένο τζάκι , και με μία απερίσκεπτη γλυκά με τράβηξες από το χέρι και ξαναχωθηκα στην αγκαλιά σου , τα χείλη σου ακούμπησαν το μέτωπο μου και κατάλαβες πως έκαιγε , πήρες και έριξες πάνω μας την πιο ζεστή κουβέρτα , ο κρυμμένος πυρετός ήσουν εσύ μέσα στο αίμα μου που έκανες ορατή την ύπαρξη του.
Η σιωπή συνεχίστηκε για λίγο ακόμα μέχρι που μίλησες.
« Άγγελε μου , μην με αφήσεις ξανά να φύγω , κρατάμε σφιχτά , ζητά με , πάρε με και κρύψε με μέσα σου , σου χαρίζω την ζωή μου , άλλωστε δεν έχει νόημα χωρίς εσένα , παντού και πάντα είσαι μέσα μου , δίπλα μου , νιώθω την αφή σου όταν είμαι μακριά σου , ακούω τους χτύπους της καρδιά σου , και η φωνή σου κυριεύει τον νου μου. Δεν θέλω αλλο τίποτα στον κόσμο , μακάρι να μπορούσα να.μείνω για πάντα εδώ , με τον θησαυρό στην αγκαλιά μου» .
Σήκωσα τα μάτια μου στο πρόσωπο σου και σου είπα :
« Αγάπη μου , η ζωή μου δικιά σου και η καρδιά μου χάρισμα σου , όλα χωρίς εσένα κενά , μίσα και αδιάφορα , θελω μόνο να σε νιώθω πάνω μου , να ζω στην αγκαλιά σου , να μπερδευομαι στα όνειρα σου , να ερωτεύομαι κάθε μέρα την πιο ζεστή μάτια σου. Όλη μου η ζωή κρέμεται γύρω σου , όλη μου η ψυχή σου έχει δωθεί για πάντα , σε κάθε μου σκέψη κυριαρχείς εσύ , σε κάθε μου λέξη είσαι εκεί. Πες το τρέλα , πες το χαρά , πες το έρωτα.Είναι η μαγεία της καρδιάς σου αστερακι μου , που πάντα με βοηθά να ορθοποδησω , νασυνεχίσω και να μην παψω πότε να σε λατρεύω».
Γι’άλλη μια φορά η σιωπή έκανε την εμφάνιση της αφού τα δάκρυα στα βλεφαρά μας αισθανθηκαν βαριά και έκλεισαν τα μάτια μας.

images

Να Με Κρατάς

Δεν ήρθες ακόμη , κι όμως σε λίγο το νιώθω θα είσαι εδώ , πως θα στο πω ; πως να σου πω πως φοβάμαι πια … Πως φοβάμαι μη σε χάσω , πως δεν έχω άλλη υπομονή , τα πάντα γύρω μου φαίνονται τρομακτικά κάθε βήμα κρύβει και έναν δικό του πόνο , κι ο κάθε πόνος ένα ακόμη μεγαλήτερο βήμα.

Θέλω να είσαι εδώ , μαζί μου , να με κρατάς , να μου γελάς , να είσαι για πάντα η αγάπη μου , να είσαι η αιτία στο κάθε μου χαμόγελο , ο λόγος της απροσεξείας μου και το πιο λαμπερό αστεράκι μου μέσα σε όλα τα άλλα που κάνουν παρέα στο φεγγάρι.
Έτσι όπως είχαμε υποσχεθεί εκείνη τη νύχτα , για πάντα δικιά σου και για πάντα δικός μου. Τα εννοούσαμε , όσο παράξενο , όσο ανίκανο και αν ακούγεται , θα τα καταφέρουμε , γιατί μας δένει κάτι άλλο , μία σχέση μοναδικη.

Κάθε σου χαμόγελο μου δίνει ζωή και δύναμη , το γέλιο μου , ένας κόσμος μόνο για μένα και για εσένα , δικός μας , ξεχωριστός μας. Είναι όμως και αυτές οι νύχτες , που μου λείπεις όσο τίποτα άλλο , που το μόνο που χρειάζομαι είναι μία λέξη σου και το μόνο που με κάνει να νιώθω ασφάλεια είναι η αγκαλιά σου.

Περνούν οι μέρες , οι εποχές αλλάζουν, ξημερώνει , βραδιάζει τίποτα δεν άλλαζει όλα μένουν όπως τα άφησες και περιμένουν εσένα για να ξανάλλάξουν , να ομορφίνουν , να πάρουν εκείνα τα μοναδικά χρώματα που αποκτάνε μόνο όταν είσαι εσύ εδώ.

Και περνάνε σαν παλιά ταινία από το νου όλες οι αναμνήσεις μας , βραδιές που ζήσαμε και που ονειρευτήκαμε , πράγματα που μας μαγέψανε και πράγματα που θα αλλάζαμε μαζί και θα τους δίναμε άλλη μορφή και χρώμα.

Μπερδεύονταν τα δικά σου όνειρα στα δικά μου και τα δικά μου στα δικά σου , τα όνειρα που μας έστελναν οι αγγέλοι που ζήλευαν την δική μας αγάπη. Δημιουργούσαμε μία δικιά μας ζωή , χωρίς μαβιά στενάχωρα νερά , αλλά με καταγάλανα και μία υπέροχη κρυστάλινη αντηλιά επάνω τους.

Χαραγμένα για πάντα στο νου τα βράδια μας , έξω στα φώτα της υπέροχης πλατείας της πόλης μας. Μέσα στην απόλυτη σιωπή δεν χρειαζόταν να μιλήσουμε , μιλούσαν τα μάτια μας και έμοιαζαν τα λόγια τους με παραμύθια , αφού ήταν πλασμένα από τη ψυχή μας. Πάντα αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον όχι με την καρδιά , διότι η καρδιά μπορεί να πάψει να χτυπάει , ούτε με το μυαλό , το μυαλό μπορεί να ξεχάσει , αλλά με τη ψυχή μας , εκείνη δεν μπορούσε να την πειράξει κανείς , για πάντα θα έκανε αυτό που λέει η καρδιά της και θα υπέκυπτε στα λεγόμενα του νου.

Τώρα όμως που τα συναισθήματα είναι όμοια όπως και πρώτα έναν τρόμο νιώθω να με κυριεύει , μου λες να μη φοβάμαι και πως πάντα θα είσαι κοντά μου και πάντα όταν τρομάζω να θυμάμαι πως δεν είμαι μόνη μου αλλά πως είμαστε δύο …

Έχεις δίκιο λοιπόν , δεν φοβάμαι όταν έχω εσένα , γιατί σ’αγαπάω πιο πολύ από κάθε τι , θα είσαι πάντα εδώ να με προσέχεις και εγώ εδώ για εσένα να σε κρατάω… Και κλείνω με μία ευχή : Αυτός ο κόσμος να φτάνει όλο και πιο ψηλά για εμάς.

Image

 

Έμεινα Εδώ

Και τώρα που όλα πια τελείωσαν , απφάσησα να συνεχίσω να σε λατρεύω με τον ίδιο τρόπο που σε λάτρευα από την πρώτη φορά , από την πρώτη σου ματιά , από τότε που τα σκούρα καφετιά μάτια σου κοίταξαν τα δικά μου , σήμερα λοιπόν θα κάνω μια στάση για ένα γυρισμό σε ένα ονειρεμένο ταξίδι.

Βράδυ αρχές του Φλεβάρη μου είπες πως σου ανήκω , πως με αγαπάς , πω ήθελες να είσαι μαζί μου και μόνο μαζί μου , εκείνο το βράδυ λοιπόν και εγώ σου υποσχέθηκα πως δεν θα είσαι ποτέ μόνος σου , πως πάντα θα υπάρχει ένα χέρι να κρατηθείς , ένας ώμος για να ακουμπήσεις και μια αγκαλιά για να χωθείς όταν φοβάσαι , όταν κρυώνεις και όταν θέλεις κάποιον δίπλα σου , να σε πονάει και να σε λατρεύει μέ όλη του την καρδιά. Έτσι και εγώ άφησα κάθε μου όνειρο στην άκρη και κράτησα το όμορφότερο και το μεγαλήτερο , εσένα , την ζωή μου , το γέλιο μου , το γλυκό μου δάκρυ , την ψυχή μου , τον εαυτό μου.

Ήταν 29 Μαρτίου όταν μου είπες πως ήθελες να κάνεις ταξίδια , ταξίδια πολύ μακρινά , σε διάφορα μέροι του κόσμου , φοβήθηκα πως θα σε έχανα πς όλα είχαν τελειώσει εκείνη την μέρα , τότε με μια σχεδόν άφωνη χροιά σε παρακάλεσα να μην φύγεις ποτέ , να μείνεις εδώ , να με παιδεύεις , να μ’ ακουμπάς και να μ’αγαπάς , η απάντηση σου ήρθε λες και δεν χρειάστηκε καν να το σκεφτείς και μου είπες πως δεν υπήρχε περίπτωση να με αφήσεις και πως θα έμενες δίπλα μου σε πάντα , πως πάντα θα είσαι η μέρα μου , το φως μου , το νόημα της ζωής μου για να συνεχίζω να πάταω στα πόδια μου ακόμη και στην πιο μεγάλη δυσκολία θα είσαι εδώ. Τι όρκοι όμως ε ? όρκοι δύο ημερών , ακούγεται αστίο αλλά έτσι είναι. Όλα φάνταζαν τόσο αληθεινά που ίσως και να ήταν , ίσως ήταν η τόση αγάπη μας που να μην μπόρεσαι πια να σταθεί αντάξια μας ή απλά όλα να ήταν ένα παιχνίδι και μία καινούργια δοκιμασία.

Τώρα πλέον υπάρχουμε ως μία γλυκιά ανάμνηση , έχω ακόμα στα αυτιά μου τον ήχο σου από τα βράδια που σιγοτραγουδούσες αγαπημένα μας κομμάτια και χανόμουν στην μαγία των λέξεων και των στίχων. Όλα αυτά είχαν το άρωμα της καλοκαιρινής κατάλευκης ορχιδέας , πάντα γερά ρυζομένα μέσα μας με την ελπίδα πως κάποια μέρα τα όνειρα που είχαμε κάνει μαζί θα γίνονταν πραγματικότητα , πως θα ζούσαμε κάθε μας στιγμή και θα ήταν πάντα ο ένας στο πλάι του άλλου. Δεν υπήρχε το << εγώ >> παρά μόνο το << εμείς >> , ήμουν εσύ και ήσουν εγώ , δύο ψυχές μπερδεμαίνες σε ένα σώμα από το οποίο δεν ήθελαν να βγούν.

Παιχνίδια , χαρές , πειράγματα … όλα χαραγμένα όχι στο μυαλό , το μυαλό μπορεί να ξεχάσει αλλά στη ψυχή μου , η ψυχή βγαίνει πάντα νικήτρια σε κάθε μάχη και ποτέ δεν μπορεί να την κάνει κανένας να ξεχάσει και να σταματήση να αγαπάει ή να λατρεύει.

Γεία σου μάτια μου , τίποτα δεν έπαψε να ζει , να υπάρχει και να φουντώνει … Πάντα θα υπάρχει κάποιος που σ’αγάπησε και που θα σε αγαπάει , όταν η καρδιά σου θα είναι ραγισμένη να θυμάσε πως πάντα κάποιος θα μπορέσει να ξαναενώσει τα κομμάτια της , όταν πια τα δάκρυα δεν αντέξουν και βρέξουν το προσωπό σου κάποιος με ένα μαγικό τρόπο θα έρθει και θα τα στεγνώσει , πάντα κάποιος θα μοιράζεται την χαρά σου όταν εσύ δεν θα τον βλέπεις , θα δείνει λύση σε κάθε αίνιγμα που θα σε βασανίζει , και θα σε συντροφεύει σε κάθε σου βήμα. Και έτσι θα ήθελα να τελειώσω , μην ξεχάσεις πως πάντα κάποιος μένει εδώ.

Image

Η Αγκαλιά Σου

Πάντα υπάρχει ένα χέρι που θα σε κρατάει γερά και δεν θα σε αφήσει ποτέ. Ένας άνρωπος που όποτε τον χρειαστείς θα είναι εκεί για εσένα , ή ακόμα και όταν δεν τον χρειάζεσαι απλά σου κρατάει συντροφιά. Πολλές φορές μπορεί να μην το αντιλαμβάνεσαι αλλά κάποιος είναι δίπλα σου, αόρατος , δεν τον βλέπεις , αλλά σε αγαπάει πιο πολύ από την ίδια του τη ζωή.

Σε κάθε σου βήμα σε ακολουθεί πιστά , κάθε σου δάκρυ το στεγνώνει , κάθε σου χαρά την μοιράζεται και κάθε σε ιδέα σε ενθαρρύνει.
Κάποιος που ακόμα και αν χωρίσαν οι δρόμοι σας αυτός συνεχίζει να σε λατρεύει με τον ίδιο τρόπο όπως εκείνη την φορά.
Μία γλυκιά αγκαλιά που σε ζεστένει , που ακόμα και τις ζεστές μέρες σου κάνει παρέα. Μία αγκαλιά που δεν θα σε ξεχάσει ποτέ.
Και είναι αυτές οι νύχτες με πανσέληνο που και εσύ τον νοσταλγείς , που θες απλά να τρέξει και να σε αγκαλιάσει με τον τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει. Να ακούσεις την φωνή του να σιγοτραγουδάει στα αυτιά σου τα τραγούδια μιας ζωής που μαζί λατρέψατε και αγαπήσατε , τραγούδια που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα πάψουν να ακούγονται , που οι φωνές και οι στίχοι τους πάντα σε διαπερνούν χωρίς να το καταλάβεις, απλά αισθάνεσαι όλο αυτό το ρίγος στην παλάμη σου.

Και απλά περιμένεις , να περάσει ο καιρός , οι μήνες ακόμα και τα χρόνια για να νιώσεις κάτι όμοιο , κάτι μοναδικό , που δεν θα σε κάνει απλά να γελάς , αλλά και να ζεις μέσα από αυτό . Σαν μία μικρή ελπίδα που σε βοηθάει να κρατιέσαι όλο και πιο σφυχτά στο σκοινί αυτό που είναι έτοιμο να κοπεί.

Αυτή η αγκαλιά που θα ήθελες πάντα τα βράδια να μπερδεύται στα όνειρά σου και εσύ στα δικά της. Που θα ζεσταίνει πάντα τα παγωμένα σου χέρια , που όταν η καρδιά σου νιώθει μόνη θα φωλιάζει βαθιά μέσα της και θα την συντροφεύει.
Είναι η αγκαλιά σου …

Είναι και αυτή εικόνα που πάντα μένει στα μάτια σου , η εικόνα της αγάπης σου ή για να ακριβολογώ της ζωής σου. Τα μάτια που μένουν πάντα αξέχαστα , δεν έχει σημασία αν είναι δακρυσμένα ή ευτυχησμένα , σημασία έχει ότι ξέρεις πως ακόμα και αν το χρώμα τους είναι ένα απλό και συνηθισμένο , πουθενά δεν θα βρείς όμοια τους .
Είναι οι αναμνήσεις που δεν μπορείς να ξεχάσεις , και που θυμάσαι και την πιο μικρή και ασήμαντη λεπτομέρια σαν την πιο σημαντική απ’ όλες.

Είναι αυτό το μοναδικό αίσθημα … Το αίσθημα που απλά έχεις ανάγκη την αγάπη του ανθρώπου σου.

Image